Oedipus — Seneca
Oedipus Iocasta Iam nocte Titan dubius expulsa redit et nube maestus squalida exoritur iubar, lumenque flamma triste luctifica gerens prospiciet avida peste solatas domos, stragemque quam nox fecit ostendet dies. Quisquamne regno gaudet? O fallax bonum, quantum malorum fronte quam blanda tegis! ut alta ventos semper excipiunt iuga rupemque saxis vasta dirimentem freta quamvis quieti verberat fluctus maris, imperia sic excelsa Fortunae obiacent. quam bene parentis sceptra Polybi fugerant! curis solutus exul, intrepidus, vagans (caelum deosque testor) in regnum incidi: infanda timeo: ne mea genitor manu perimatur; hoc me Delphicae laurus monent, aliudque nobis maius indicunt scelus. est maius aliquod patre mactato nefas? pro misera pietas (eloqui fatum pudet», thalamos parentis Phoebus et diros toros gnato minatur impia incestos face; hic me paternis expulit regnis timor. non ego penates profugus excessi meos: parum ipse fidens mihimet in tuto tua, natura, posui iura. cum magna horreas, quod posse fieri non putes metuas tamen: cuncta expavesco meque non credo mihi. Iam iam aliquid in nos fata moliri parant, nam quid rear quod ista Cadmeae lues infesta genti strage tam late edita mihi parcit uni? cui reservamur malo? inter ruinas urbis et semper novis deflenda lacrimis funera ac populi struem incolumis asto— scilicet Phoebi reus. sperare poteras sceleribus tantis dari regnum salubre? fecimus caelum nocens. Non aura gelido lenis afflatu fovet anhela flammis corda, non Zephyri leves spirant, sed ignes auget aestiferi canis Titan, leonis terga Nemeaei premens. deseruit amnes umor atque herbas color aretque Dirce, tenuis Ismenos fluit et tinguit inopi nuda vix unda vada. obscura caelo labitur Phoebi soror, tristisque mundus nubilo pallet die. nullum serenis noctibus sidus micat, sed gravis et ater incubat terris vapor: obtexit arces caelitum ac summas domos inferna facies, denegat fructum Ceres adulta, et altis flava cum spicis tremat, arente culmo sterilis emoritur seges, nec ulla pars immunis exitio vacat, sed omnis aetas pariter et sexus ruit, iuvenesque senibus iungit et gnatis patres funesta pestis, una fax thalamos cremat fletuque acerbo funera et questu carent, quin ipsa tanti pervicax clades mali siccavit oculos, quodque in extremis solet periere lacrimae: portat hunc aeger parens supremum ad ignem, mater hunc amens gerit properatque ut alium repetat in eundem rogum, quin luctu in ipso luctus exoritur novus novaeque circa funus exsequiae cadunt, tum propria flammis corpora alienis cremant; diripitur ignis: nullus est miseris pudor. non ossa tumuli sancta discreti tegunt: arsisse satis est— pars quota in cineres abit? dest terra tumulis, iam rogos silvae negant, non vota, non ars ulla correptos levant: cadunt medentes, morbus auxilium trahit. Adfusus aris supplices tendo manus matura poscens fata, praecurram ut prior patriam ruentem neve post omnis cadam fiamque regni funus extremum mei. o saeva nimium numina, o fatum grave! negatur uni nempe in hoc populo mihi mors tam parata? sperne letali manu contacta regna, linque lacrimas, funera, tabifica caeli vitia quae tecum invehis infaustus hospes, profuge iamdudum ocius — vel ad parentes. Ioc. Quid iuvat, coniunx, mala gravare questu? regium hoc ipsum reor: adversa capere, quoque sit dubius magis status et cadentis imperi moles labet, hoc stare certo pressius fortem gradu; haud est virile terga Fortunae dare. Oed. Abest pavoris crimen ac probrum procul, virtusque nostra nescit ignavos metus: si tela contra stricta, si vis horrida Mavortis in me rueret— adversus feros audax Gigantas obvias ferrem manus. nec Sphinga caecis verba nectentem modis fugi: cruentos vatis infandae tuli rictus et albens ossibus sparsis solum; cumque e superna rupe iam praedae imminens aptaret alas verbera et caudae movens saevi leonis more conciperet minas, carmen poposci: sonuit horrendum insuper, crepuere malae, saxaque impatiens morae revulsit ungui viscera expectans mea; nodosa sortis verba et implexos dolos ac triste carmen alitis solvi ferae. Ioc. Quid sera mortis vota nunc demens facis? licuit perire, laudis hoc pretium tibi sceptrum et peremptae Sphingis haec merces datur. Oed. Ille, ille dirus callidi monstri cinis in nos rebellat, illa nunc Thebas lues perempta perdit, una iam superest salus, si quam salutis Phoebus ostendit viam. Chorus Thebanorvm Occidis, Cadmi generosa proles, urbe cum tota; viduas colonis respicis terras, miseranda Thebe. carpitur leto tuus ille, Bacche, miles, extremos comes usque ad Indos, ausus Eois equitare campis figere et mundo tua signa primo: cinnami silvis Arabas beatos vidit et versos equites, sagittis' terga fallacis metuenda Parthi; litus intravit pelagi rubentis: promit hinc ortus aperitque lucem Phoebus et flamma propiore nudos inficit Indos. Stirpis invictae genus interimus, labimur saevo rapiente fato; ducitur semper nova pompa Morti: longus ad manes properatur ordo agminis maesti, seriesque tristis haeret et turbae tumulos petenti non satis septem patuere portae. stat gravis strages premiturque iuncto funere funus. Colla facturus steterat sacerdos: dum manus certum parat alta vulnus, aureo taurus rutilante cornu labitur segnis; patuit sub ictu ponderis vasti resoluta cervix: nec cruor ferrum maculavit: alta turpis est plaga sanies profusa. segnior cursu sonipes in ipso concidit gyro dominumque prono prodidit armo. Prima vis tardas tetigit bidentes: laniger pingues male carpsit herbas; taurus armento pereunte marcet: deficit pastor grege deminuto tabidos inter moriens iuvencos. incubant agris pecudes relictae; non lupos cervi metuunt rapaces, cessat irati fremitus leonis, nulla villosis feritas in ursis; perdidit pestem latebrosa serpens: aret et sicco moritur veneno. Non silva sua decorata coma fundit opacas montibus umbras, non rura virent ubere glebae, non plena suo vitis Baccho bracchia curvat: omnia nostrum sensere malum. Rupere Erebi claustra profundi turba sororum face Tartarea Phlegethonque suam mutat ripam: miscu