Octavia — Seneca
Octavia Iam vaga caelo sidera fulgens Aurora fugat. surgit Titan radiante coma mundoque diem reddit clarum, age. tot tantis onerata malis, repete assuetos iam tibi questus atque aequoreas vince Alcyonas, vince et volucres Pandionias: gravior namque his fortuna tua est. semper, genetrix, deflenda mihi, prima meorum causa malorum, tristes questus natae exaudi, si quis remanet sensus in umbris, utinam ante manu grandaeva sua mea rupisset stamina Clotho, tua quam maerens vulnera vidi oraque foedo sparsa cruore! o lux semper funesta mihi, tempore ab illo lux es tenebris invisa magis: tulimus saevae iussa novercae, hostilem animum vultusque truces, illa illa meis tristis Erinys thalamis Stygios praetulit ignes teque extinxit, miserande pater, modo cui totus paruit orbis cuique Britanni ultra Oceanum terga dedere, ducibus nostris ante ignoti iurisque sui. coniugis, heu me, pater, insidiis oppresse iaces servatque domus cum prole tua capta tyranno. Nutrix Fulgore primo captus et fragili bono fallacis aulae quisquis attonitus stupet, subito† latentis ecce Fortunae impetu modo praepotentem cernat eversam domum stirpem que Claudi, cuius imperio fuit subiectus orbis, paruit liber diu Oceanus et recepit invitus rates. en qui Britannis primus imposuit iugum, ignota tantis classibus texit freta interque gentes barbaras tutus fuit et saeva maria, coniugis scelere occidit; mox illa gnati: cuius extinctus iacet frater venenis, maeret infelix soror eademque coniunx nec graves luctus valet ira coacta tegere crudelis viri; quem sancta refugit semper, atque odio pari ardens maritus mutua flagrat face. animum dolentis nostra solatur fides pietasque frustra: vincit immitis dolor consilia nostra nec regi mentis potest generosus ardor, sed malis vires capit. heu quam nefandum prospicit noster timor scelus, quod utinam numen avertat deum. Octavia Nutrix O mea nullis aequanda malis fortuna, licet repetam luctus, Electra tuos. tibi maerenti caesum licuit flere parentem, scelus ulcisci vindice fratre, tua quem pietas hosti rapuit texitque fides: me crudeli sorte parentes raptos prohibet lugere timor fratrisque necem deflere vetat, in quo fuerat spes una mihi totque malorum breve solamen. nunc in luctus servata meos magni resto nominis umbra. Nvtr. Vox en nostras perculit aures tristis alumnae; cesset thalamis inferre gradus tarda senectus? Oct. Excipe nostras lacrimas, nutrix, testis nostri fida doloris. Nvtr. Quis te tantis solvet curis, miseranda, dies? Oct. Qui me Stygias mittet ad umbras. Nvtr. Omina quaeso sint ista procul. Oct. Non vota meos tua nunc casus, sed fata regunt. Nvtr. Dabit afflictae meliora deus tempora mitis; tu modo blando vince obsequio placata virum Oct. Vincam saevos ante leones tigresque truces, fera quam saevi corda tyranni. odit genitos sanguine claro, spernit superos hominesque simul, nec fortunam capit ipse suam quam dedit illi per scelus ingens infanda parens, licet ingratum dirae pudeat munere matris hoc imperium cepisse, licet tantum munus morte rependat, feret hunc titulum post fata tamen femina longo semper in aevo. Nvtr. Animi retine verba furentis, temere emissam comprime vocem. Oct. Toleranda quamvis patiar, haud umquam queant nisi morte tristi nostra finiri mala. genetrice caesa, per scelus rapto patre, orbata fratre, miseriis luctu obruta, maerore pressa, coniugi invisa ac meae subiecta famulae luce non grata fruor, trepidante semper corde non mortis metu, sed sceleris— absit crimen a fatis meis, mori iuvabit; poena nam gravior nece est videre tumidos et truces miserae mihi vultus tyranni iungere atque hosti oscula. no timere nutus cuius obsequium meus haud ferre posset fata post fratris dolor scelere interempti, cuius imperium tenet et sorte gaudet auctor infandae necis. quam saepe tristis umbra germani meis offertur oculis, membra cum solvit quies et fessa fletu lumina oppressit sopor: modo facibus atris armat infirmas manus oculosque et ora fratris infestus petit, modo trepidus idem refugit in thalamos meos persequitur hostis atque inhaerenti mihi violentus ensem per latus nostrum rapit. tunc tremor et ingens excutit somnos pavor renovatque luctus et metus miserae mihi. adice his superbam paelicem, nostrae domus spoliis nitentem”, cuius in munus suam Stygiae parentem natus imposuit rati, quam dira post naufragia superato mari ferro interemit saevior pelagi fretis: quae spes salutis post nefas tantum mihi? inimica victrix imminet thalamis meis odioque nostri flagrat et pretium stupri iustae maritum coniugis poscit caput. emergere umbris et fer auxilium tuae natae invocanti, genitor, aut Stygios sinus tellure rupta pande, quo praeceps ferar. Nvtr. Frustra parentis invocas manes tui, miseranda, frustra, nulla cui prolis suae manet inter umbras cura: qui nato suo praeferre potuit sanguine alieno satum genitamque fratris coniugem pactus sibi toris nefandis flebili iunxit face. hinc orta series facinorum: caedes, doli, regni cupido, sanguinis clari sitis; mactata soceri concidit thalamis gener victima, tuis ne fieret hymenaeis potens. pro facinus ingens! feminae est munus datus Silanus et cruore foedavit suo patrios penates,-criminis ficti reus. intravit hostis, ei mihi, captam domum, dolis novercae principis factus gener idemque natus, iuvenis infandi ingeni, scelerum capacis, dira cui genetrix facem accendit et te iunxit invitam metu. tantoque victrix facta successu ferox ausa imminere est orbis imperio sacri. quis tot referre facinorum formas potest et spes nefandas feminae et blandos dolos regnum petentis per gradus scelerum omnium? tunc sancta Pietas extulit trepidos gradus vacuamque Erinys saeva funesto pede intravit aulam, polluit Stygia face sacros penates, iura naturae furens fasque omne rupit: miscuit coniunx viro venena saeva, cecidit atque eadem sui mox scelere nati; tu quoque extinctus iaces, deflende nobis semper infelix puer, modo sidus orbis, columen augustae domus, Britanniae, heu me, nunc levis tantum cinis et tristis umbra; saeva cui lacrimas dedit etiam noverca,