テーバイス — Statius
Book 1 Fraternas acies alternaque regna profanis decertata odiis sontesque evolvere Thebas, Pierius menti calor incidit, unde iubetis ire, deae? gentisne canam primordia dirae, Sidonios raptus et inexorabile pactum legis Agenoreae scrutantemque aequora Cadmum? longa retro series, trepidum si Martis operti agricolam infandis condentem proelia sulcis expediam penitusque sequar, quo carmine muris iusserit Amphion Tyrios accedere montes, unde graves irae cognata in moenia Baccho, quod saevae Iunonis opus, cui sumpserit arcus infelix Athamas, cur non expaverit ingens Ionium socio casura Palaemone mater, atque adeo iam nunc gemitus et prospera Cadmi praeteriisse sinam: limes mihi carminis esto Oedipodae confusa domus, quando Itala nondum signa nec Arctoos ausim spirare triumphos bisque iugo Rhenum, bis adactum legibus Histrum et coniurato deiectos vertice Dacos aut defensa prius vix pubescentibus annis bella Iovis teque, o Latiae decus addite famae, quem nova mature subeuntem exorsa parentis aeternum sibi Roma cupit, licet artior omnis limes agat stellas et te plaga lucida caeli, Pleiadum Boreaeque et hiulci fulminis expers, sollicitet, licet ignipedum frenator equorum ipse tuis alte radiantem crinibus arcum imprimat aut magni cedat tibi Iuppiter aequa parte poli, maneas hominum contentus habenis, undarum terraeque potens, et sidera dones. tempus erit, cum Pierio tua fortior oestro facta canam: nunc tendo chelyn satis arma referre Aonia et geminis sceptrum exitiale tyrannis nec furiis post fata modum flammasque rebelles seditione rogi tumulisque carentia regum funera et egestas alternis mortibus urbes, caerula cum rubuit Lernaeo sanguine Dirce et Thetis arentes adsuetum stringere ripas horruit ingenti venientem Ismenon acervo. quem prius heroum, Clio, dabis? immodicum irae Tydea? laurigeri subitos an vatis hiatus? urget et hostilem propellens caedibus amnem turbidus Hippomedon, plorandaque bella protervi Arcados atque alio Capaneus horrore canendus. Impia iam merita scrutatus lumina dextra merserat aeterna damnatum nocte pudorem Oedipodes longaque animam sub morte tenebat, illum indulgentem tenebris imaeque recessu sedis inaspectos caelo radiisque penates servantem tamen adsiduis circumvolat alis saeva dies animi, scelerumque in pectore Dirae, tunc vacuos orbes, crudum ac miserabile vitae supplicium, ostentat caelo manibusque cruentis pulsat inane solum saevaque ita voce precatur: ‘di, sontes animas angustaque Tartara poenis qui regitis, tuque umbrifero Styx livida fundo, quam video, multumque mihi consueta vocari adnue. Tisiphone, perversaque vota secunda: si bene quid merui, si me de matre cadentem fovisti gremio et traiectum vulnere plantas firmasti, si stagna peti Cirrhaea bicorni interfusa iugo, possem cum degere falso contentus Polybo, trifidaeque in Phocidos arto longaevum implicui regem secuique frementis ora senis, dum quaero patrem, si Sphingos iniquae callidus ambages te praemonstrante resolvi, si dulces furias et lamentabile matris conubium gavisus ini noctemque nefandam saepe tuli natosque tibi, seis ipsa, paravi, mox avidus poenae digitis eaedentibus ultro incubui miseraque oculos in matre reliqui: exaudi, si digna precor quaeque ipsa furenti subiceres. orbum visu regnisque carentem non regere aut dictis maerentem flectere adorti, quos genui quocumque toro; quin ecce superbi —pro dolor!—et nostro iamdudum in funere reges insultant tenebris gemitusque odere paternos, hisne etiam funestus ego? et videt ista deorum ignavus genitor? tu saltem debita vindex huc ades et totos in poenam ordire nepotes. indue quod madidum tabo diadema cruentis unguibus abripui, votisque instincta paternis i media in fratres, generis consortia ferro dissiliant. da, Tartarei regina barathri, quod cupiam vidisse nefas, nec tarda sequetur mens iuvenum; modo digna veni, mea pignora nosces.’ Talia dicenti crudelis diva severos advertit vultus, inamoenum forte sedebat Coeyton iuxta, resolutaque vertice crines lambere sulpureas permiserat anguibus undas, ilicet igne Iovis lapsisque citatior astris tristibus exsiluit ripis: discedit inane vulgus et occursus dominae pavet; illa per umbras et caligantes animarum examine campos Taenariae limen petit inremeabile portae, sensit adesse Dies, piceo Nox obvia nimbo lucentes turbavit equos; procul arduus Atlas horruit et dubia caelum cervice remisit, arripit extemplo M alea e de valle resurgens notum iter ad Thebas: neque enim velocior ullas itque reditque vias cognatave Tartara mavult, centum illi stantes umbrabant ora cerastae, turba minax diri capitis; sedet intus abaetis ferrea lux oculis, qualis per nubila Phoebes Atracia rubet arte labor; suffusa veneno tenditur ac sanie gliscit cutis; igneus atro ore vapor, quo longa sitis morbique famesque et populis mors una venit; riget horrida tergo palla, et caerulei redeunt in pectora nodi: Atropos hos atque ipsa novat Proserpina cultus, tunc geminas quatit ira manus: haec igne rogali fulgurat, haec vivo manus aera verberat hydro. Ut stetit, abrupta qua plurimus arce Cithaeron occurrit caelo, fera sibila crine virenti congeminat. signum terris, unde omnis Achaei ora maris late Pelopeaque regna resultant, audiit et medius caeli Parnassos et asper Eurotas, dubiamque iugo fragor impulit Oeten in latus, et geminis vix fluctibus obstitit Isthmos. ipsa suum genetrix curvo delphine vagantem abripuit frenis gremioque Palaemona pressit. Atque ea Cadmeo praeceps ubi culmine primum constitit adsuetaque infecit nube penates, protinus adtoniti fratrum sub pectore motus, gentilesque animos subiit furor aegraque laetis invidia atque parens odii metus, inde regendi saevus amor, ruptaeque vices iurisque secundi ambitus impatiens, et summo dulcius unum stare loco. sociisque comes discordia regnis. sic ubi delectos per torva armenta iuvencos agricola imposito sociare adfectat aratro, illi indignantes, quis nondum vomere multo ardua nodosos cervix descendit in armos, in diversa trahunt atque aequis vincula laxant viribus et vario confundunt limi